Blog tomaszewska.eu wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. Dane, które zbieram są wykorzystywane wyłącznie do celów statystycznych oraz poprawnego korzystania z serwisu po zalogowaniu.

Albert J. Bernstein: Emocjonalne wampiry w pracy

Kierownik działu jest czarujący jak diabli a menadżerka od promocji słodziutka jak najlepsza przyjaciółka? Tylko dlaczego po każdym dniu pracy czujesz się pozbawiony energii, tracisz poczucie własnej wartości albo godzinami zamartwiasz się kilkoma nieistotnymi literówkami z ostatniego raportu... Odpowiedź jest prosta, a znajdziesz ją w książce dra Alberta J. Bernsteina „Emocjonalne wampiry w pracy”. Sięgnij po nią, jeśli wpadłeś w objęcia wampira. Takiego, który nie boi się światła a zamiast krwi wysysa twoją witalną energię!

 

Dzięki książce poznasz pięć najbardziej kłopotliwych i męczących typów emocjonalnych wampirów, strategie przetrwania w ich towarzystwie oraz dobre rady na różne okazje z życia biurowego. Dowiesz się również, jakim typem pracownika jesteś (ale uwaga – może się okazać, że sam w sobie zobaczysz Nosferatu...) a także co powinieneś w swoim zachowaniu zmodyfikować.  W identyfikacji wampira pomogą ci ankiety kontrolne, które pozwolą sprawdzić, z którym typem masz do czynienia: aspołecznym, histrionicznym, narcystycznym, obsesyjno-kompulsywnym czy paranoidalnym. W zależności od twoich osobowych cech charakteru dowiesz się jak postępować, aby nie zostać przez wampira przysposobionym, zahipnotyzowanym bądź boleśnie wykorzystanym.

Sposób działania w kontaktach z emocjonalnymi wampirami znacząco wpływa na karierę i życie zawodowe. Osiągnięcie spokoju ducha w takim niekorzystnym otoczeniu wymaga dojrzałości i stabilności psychicznej, objawiającej się m.in. umiejętnością kontrolowania procesu powolnego myślenia. Według porad dra Bernsteina taktyka przeżycia przy wampirycznym przełożonym lub koledze wydaje się być prosta – musisz myśleć wolniej niż on.  Nawyk ochrony od emocjonalnego wampiryzmu i innych toksycznych kontaktów ze współpracownikami wymagają celowego i konsekwentnego wysiłku, przede wszystkim skierowanego na obserwację własnych emocji, przejęcie kontroli nad działaniem automatycznym i zastąpienie odruchowych reakcji – analizowaniem racjonalnym: „Wiedza o wampirach jest niezbędna, ale nie wystarczy. Trzeba mieć także wiedzę o sobie” (ibidem, strona 21). Jak to osiągnąć dr Bernstein tłumaczy jasno i konkretnie, często posługując się zabawnymi scenkami rodzajowymi, ilustrującymi manipulacje typowe dla przedstawicieli wampirzego rodu. 

Książka jest kontynuacją równie żartobliwie napisanego bestsellera dra Bernsteina „Emocjonalne wampiry”. I chociaż zamieszczone w obydwu książkach testy nie są profesjonalnymi narzędziami badawczymi, a jedynie umożliwiają przybliżoną ocenę siebie, swojej organizacji i osób z najbliższego otoczenia, to jednak dają dobry pogląd na popularne, typowe zachowania charakterystyczne dla zaburzeń osobowości: wampiry aspołeczne są uwodzicielsko urocze, histrioniczne specjalizują się w zaskarbianiu sobie uwagi i aprobaty innych, narcystyczne idąc po trupach budują gmach swego wybujałego ego, obsesyjno-kompulsywne zamęczają biurokratyczną kontrolą wszystkiego i wszystkich, a paranoiczne szukają do upadłego jednoznaczności lub drugiego dna. Pierwszy krok ku mentalnej obronie to nie dać się wciągnąć w grę pozorów i dziecięcych manipulacji. Kolejny krok to sięgnięcie do ostrożniejszego myślenia, chwila na refleksję, nie uleganie impulsywnym reakcjom. Nagrodą będzie zyskanie większej kontroli nad życiem zawodowym a w konsekwencji poprawa samopoczucia, przypływ energii i optymizmu.  

 

Prażanin z reumatyzmem

Jak tam było, tak tam było, zawsze jakoś było. Jeszcze nigdy tak nie było, żeby jakoś nie było. 

Jaroslav Hašek, Szwejk na froncie

Oszaleć, nie oszaleć

Już od dawna wiedziałem, że łatwo można oszaleć. Nietrudno. Nie myślałem jednak, że tak straszliwie łatwo. Z czasem zacząłem coraz lepiej się na tym znać. Tak, że teraz mogę postawić zagadkę: jaka jest najłatwiejsza rzecz na świecie? Oszaleć! I druga zagadka: jaka jest najtrudniejsza rzecz na świecie? Nie oszaleć! Tak więc i ja wniosłem mały wkład do światowej historii zagadek, rebusów, szarad i innych rozrywek umysłowych.

Edward Stachura, Cała jaskrawość

Początek strony